คำถามถึงแพทย์

คำถามถึงแพทย์

 

 

 

ธนาคารแห่งประเทศไทย

พระนคร

 

๒๘ พฤษภาคม ๒๕๑๔

 

เรียน  นายแพทย์ วิชิต บุญยวรรธนะ

       บรรณาธิการ หนังสือฉลองปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต (จุฬาฯ)

 

ก่อนอื่นผมขอแสดงความยินดีด้วยกับท่านทั้งหลายที่สำเร็จการศึกษาและได้ปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิตตามความปรารถนา ขอให้ท่านทั้งหลายจงประสบแต่ความสุขความเจริญ ทำหน้าที่ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ตามอุดมคติที่ท่านมีมาแต่เดิมตลอดไป

ท่านที่เป็นแพทย์คงจะมีผู้นิยมนับถืออยู่เป็นธรรมดาอยู่แล้ว เพราะผู้ป่วยย่อมต้องหวังพึ่งแพทย์ ญาติมิตรของผู้ป่วยก็หวังพึ่งแพทย์ การที่มีผู้นิยมนับถือเราอยู่เสมอนี้ เป็นที่ปลาบปลื้มใจยิ่งนัก แต่บางทีก็อาจจะทำให้เราลืมตัว เพราะเวลาพูดอะไรไป ปรากฏว่ามีคนตั้งใจฟังเรา ไม่ใคร่มีใครขัด จะทำอะไรก็มีผู้เอาอกเอาใจ ผมไม่ได้เป็นแพทย์ดอก แต่เป็นครู และเป็นผู้ว่าการธนาคารชาติ ทั้ง ๒ ตำแหน่งก็คล้ายแพทย์อยู่อย่างหนึ่ง คือไม่มีใครขัดคอ มีแต่เอาอกเอาใจ บางครั้งรู้สึกเหงาและเปล่าเปลี่ยว เพราะแต่ก่อนมีผู้ขัดเดี๋ยวนี้เขาไม่ใคร่จะขัดเสียแล้ว เขาเป็นผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเรา ฉะนั้นอยากเรียนถามท่านทั้งหลายว่าท่านและผมนี่ควรจะวางตัวต่อไปอย่างไรจึงจะดี จึงจะเป็นประโยชน์แก่ตนเองและสังคม

รักที่อยากถามท่านทั้งหลายอีกข้อเดียวคือ ในประเทศต่างๆ รวมทั้งสหรัฐอเมริกา มีปัญหาบางประการเกี่ยวกับชุมนุมเล็กๆ ถ้าเรื่องใดเป็นเมืองเล็ก หรือตำบลใดเล็ก มีประชากรน้อย แพทย์ที่เคยรักษาประชาชนในเมืองนั้น ตำบลนั้น มักจะหนีย้ายไปสู่ชุมนุมใหญ่ เคยมีนักสื่อข่าวไปถามแพทย์อเมริกันคนสุดท้ายที่จะย้ายจากเมืองเล็กแห่งหนึ่งไปอยู่เมืองใหญ่ว่าเหตุใดจึงย้าย คำตอบของแพทย์ผู้นั้นไม่ใช่ว่า “ถ้าอยู่ต่อไปแล้วจะไม่มีกิน” แต่เขาตอบว่า “ถ้าอยู่ต่อไป ไม่มีวันรวยได้” คำถามของผมคือท่านนึกว่าอย่างไร เศรษฐกิจส่วนตัวกับหวังที่การรักษาพยาบาลชาวบ้าน ทำอย่างไรจึงให้ได้สัดส่วนดีกัน?

ผมขออภัยที่ได้แต่ตั้งคำถาม แต่หวังว่าคำถามของผมคงจะไม่ระคายเคืองใจท่านทั้งหลายเกินไปนัก

 

ด้วยความเคารพ

ป๋วย อึ๊งภากรณ์